Кеншінің баласы

Кеншінің баласы – Әкем қайда, анашым? – Жұмысында. Нәзік діріл байқалды тынысында. Жұлқып-жұлқып жүрегін анасының, Бір ақиқат кетті еріп тіл ұшында. Содан кейін анасы тіл қатпады, Қанша уақыт көз жасын құрғатқалы. Кезіп кетті үй ішін кешегідей, Үнсіздіктің қалыпты ырғақтары. – Сенің елің, жарығым – кеннің елі, Сенің әкең сонда, – деп сендіреді. Көндігеді бала да, қос жанары Есік жаққа бәрібір телміреді. Күнде үйінің қарайды бөлмелерін, Бөлмелері айтады келмегенін. Неткен ұзақ сапар бұл... Шыныменен тым тереңде шығар-ау «кен» дегенің. Әке, бәлкім, жол іздеп адастың ба? Әлде, басқа мекенге жол аштың ба? – Әкем қайда, анашым, шыныңды айтшы, – Әкең сенің жұмыста, жер астында. Ертең, балам, ертең дер анасы тек, Ертеңге үміт артпауға шарасы жоқ. Аймалайды шашынан ағайын-жұрт, «Айналайын, кеншінің баласы» деп. Сезді сонда жүрегі алғаш мұңды, Күндер бірақ жылжуын жалғастырды. Шыңнан әрі ұшуды бала арманы, Шыңырауға түсуге алмастырды. Жасыра алмай сыныпта сағынышын, Бір аңсардың жалыны қарып ішін: – Кенші болам, – деп жазды дәптеріне. Әкесінің қасына бару үшін... Табу үшін... Дәулет ЖАДЫРАСЫН